Afgelopen week resideerde Wibo Kosters in De Ruimte. Tijdens de residentie die in het teken stond van Chinese restaurants in Nederland, werkte hij aan het schrijven van een rockopera. Dit spraakmakende onderwerp met unieke uitwerking maakt dat er genoeg te vragen is aan Wibo. Maar eerst: Wibo, wie ben jij?
‘’Ik ben Wibo Kosters. Ik ben dichter, schrijver en muzikant, in willekeurige volgorde. Eigenlijk maak ik van alles, maar dan heel erg vanuit taal. Ik ben ooit begonnen als liedjesschrijver voor de bandjes waar ik in zat. Toen waren dat meestal nog Engelstalige teksten. Daarna ben ik op een gegeven moment poëzie gaan schrijven en van daaruit ben ik op een gegeven moment ook korte verhalen gaan schrijven.
Inmiddels heb ik een poëzie bundel uitgebracht, een roman, ik heb een plaat uitgebracht met poëzie op muziek, ik heb nog een mini novella uitgebracht en nog een aantal andere dingen waar ik aan meegewerkt heb. Dus, heel veel verschillende dingen, maar wel allemaal gekoppeld aan taal.’’
Oke, dat ging aardig wat kanten op. Dus je bent van Engelstalige liedjes schrijver, meteen naar Nederlandse poëzie gegaan of hoe is dat proces verlopen?
‘’Ja, ik denk dat veel mensen dit hebben, maar als je jong bent dan denk je nog dat in het Engels schrijven heel werelds is. Ik ken ook veel mensen die muziek maken en in het begin denken ze dan nog van: ‘Oh ja, ik moet Engels schrijven, want dan kan ik internationaal gaan’, hahaha.
Maar goed, poëzie heb ik vooral in het Nederlands geschreven. Nu ik weer liedjes maak, had ik bedacht om ook gewoon weer liedjes in het Nederlands schrijven. Of althans, niet weer, maar ik ga nu liedjes in het Nederlands schrijven.’’
Dus eigenlijk ben je weer teruggekomen bij het schrijven van muziek. Dus van Engelse teksten schrijven, naar Nederlandse poëzie schrijven, naar Nederlandse teksten schrijven. Dan is het cirkeltje wel weer rond op een bepaalde manier.
‘’Ja! Ik vind het ook wel leuk om weer een project met muziek te doen. Het is langzaam een beetje uit mijn leven verdwenen, dus ik vind ook heel leuk om dat weer op te pakken.’’
Je bent begonnen met het schrijven van muziek, vervolgens ben je dus naar andere vormen gegaan waarbij taal het uitgangspunt is. Hoe ben je begonnen met taal als kunstvorm gebruiken?
‘’Dat is een goede vraag. Ik denk dat ik in mijn tienerjaren mijn eerste liedjes ben gaan schrijven. Daarna ben ik hele slechte dweperige tiener-poëzie gaan schrijven, van die hele jankerige, ‘het leven is moeilijk’-poëzie. Toen heb ik een tijdje eigenlijk niet geschreven. En toen werd ik op een gegeven moment echt serieus in het spelen met een band. Toen ben ik echt het liedjes schrijven weer op gaan pakken, en geïnteresseerd geraakt in poëzie. Nou ja, zo ben ik er een beetje ingerold. Maar, ik schrijf eigenlijk al vanaf mijn 16e.’’
Dat is mooi, die ontwikkeling erin!
‘’Ja, het is een soort van hardnekkig haha. Het gaat maar niet over!’’
Wibo heeft een week in De Ruimte geresideerd. Hoewel hij vrij had gevraagd bij zijn reguliere, fulltime baan, merkte hij dat er toch wat tijd van de residentie werd afgenomen door werk-gerelateerde afspraken. Al met al is Wibo wel blij met de week waarin er gewerkt kon worden aan zijn project. Maar waarom wilde hij in eerste instantie resideren in De Ruimte?
‘’Normaal gesproken werk ik fulltime en ik eigenlijk al zolang als ik dingen maak, doe ik dat naast gewoon mijn reguliere baan. Ik had dus nog nooit ook een kunstresidentie gedaan. Het leek mij ook heel leuk om eens te kijken wat het doet als je daar echt ongelimiteerd de tijd voor hebt. Dus, wat dat doet met je proces. Dat was voor mij wel een van de belangrijkste redenen om mij in te schrijven voor De Ruimte.
Maar het was ook wel als een soort stok achter de deur, want ik roep al jaren dat ik dit ga doen. Het is heel makkelijk om iets te roepen, maar op een gegeven moment moet je het ook wel in de vorm gaan brengen. Vandaar dat ik dacht, dan is zo een residentie een goed moment om eens goed te kijken en om een goede basis te leggen. Ik denk ook als ik nu genoeg materiaal weet te creëren, dat ik dan ook wel makkelijk verder ga, dat ik het momentum heb.’’
En? Is het een goede stok achter de deur voor je geweest? Heb je de meters kunnen maken die je wilde maken?
‘’Ja jawel! Ik heb een aantal korte verhalen geschreven. Of althans, daar ben ik mee bezig. Ik heb de aanzetten tot meerdere liedjes al. Daarnaast heb ik ook best wel wat werk-ontwijkend gedrag vertoond, dat wel. Ik heb ook veel op Facebook gezeten en mijn mail gecheckt en zo. Maar als je dan zo’n hele dag hebt dat je jezelf echt helemaal alleen maar bezig houdt met wat je belangrijk vindt of wat je leuk vindt, dan komt daar wel veel uit.’’
Zoals Wibo dus vertelde, is het schrijven iets dat hij normaal zo nu en dan op vrij momenten doet. Hoe verschilt dat van een week lang kunnen resideren in De Ruimte? Welke invloed heeft dit op het schrijfproces?
‘’Normaal gesproken is mijn schrijfproces zo, dat ik steeds in verloren kwartiertjes werk, en af en toe eens bij een schrijfcafé. In die beperkte momenten breng ik steeds heel veel verschillende dingen steeds een klein stapje verder. Nu werk ik aan één ding waar ik dan ook nog gewoon heel veel tijd voor heb. Dus wat ik nu geschreven heb in deze week, is eigenlijk veel meer dan ik anders in een paar maanden tijd zou doen.’’
Voor dit interview hebben we kort met Wibo gesproken over zijn doel van zijn residentie. Daarnaast konden we er niet omheen met de gelukskoekjes in de vitrine, de boeken over Chinese restaurants en de uitnodiging om in gesprek te gaan over de Chinees. Maar even voor de duidelijkheid: Wibo, wat ben je precies aan het maken geweest in De Ruimte?
‘’Ik ben al heel lang gefascineerd door Chinese restaurants en ik had ooit bedacht dat ik een rock opera wilde maken over een Chinees restaurant. En ja, dat ben ik nu aan het maken.’’
Op de eerste dag van Wibo’s residentie ontvingen we al een mailtje met de oproep om op die aankomende woensdag naar De Ruimte te komen, om in gesprek te gaan over ervaringen bij Chinese restaurants.
‘’Wat ik heel leuk vond, was dat ik een soort open deurbeleid had, dus mensen konden gewoon lekker in en uit lopen. En, wat ik heel mooi vind, is dat eigenlijk iedereen wel een verhaal heeft over de Chinees. Dat vond ik echt zo geweldig!
Ik heb een verhaal van een vriendin die langs kwam en die vertelde dat zij een tijdje terug met haar vijf broers bij de Chinees in Bolsward was. Nou ja, dan ben je dus al in Bolsward, bij de Chinees, met je vijf broers. Iedereen een biertje bestellen, en die mevrouw schrijft dat zo op. Toen was er één broer van haar en die bestelde een tonic. En die mevrouw zegt zo: ‘Oh… heel apart…’. Iedereen zat daar echt zo van ‘uuuh..’. Ja heel gek meta niveau dat die mevrouw dat zei en dat zijn gevleugelde woorden geworden bij hen, die ‘heel apart..’ Nou, dat vind ik ook gewoon heel leuk. Maar eigenlijk had iedereen wel een mooi verhaal over een Chinees restaurant.’’
Wat fantastisch! Als je daar inderdaad over gaat nadenken, is het niet dat je dagelijks stilstaat bij wat je hebt meegemaakt bij de Chinees, maar als je gaat nadenken heb je dat soort verhalen eigenlijk altijd wel. Zulke verhalen zijn ook wel lekkere inhaak-onderwerpen volgens mij. Van die onderwerpen waarvan iedereen wel denkt: oh ja, zo’n verhaal heb ik ook.
‘’Ja precies. Ik denk dat iedereen in Nederland ook wel een ervaring heeft met een Chinees restaurant. Zelf moet ik er nu ook heel erg om lachen, maar mijn eerste romantische afspraakje was bij de Chinees. Nou, dat is ook niks geworden op de een of andere manier haha. Zo leer je in het leven dat je niet je romantische date moet meenemen naar de Chinees, tenzij je van tevoren gecheckt hebt of iemand dat wel lekker vindt!’’
Nou, mijn volgende vraag was eigenlijk of je tips hebt voor de volgende residenten. Is een romantisch afspraakje niet meenemen naar de Chinees dan je tip? Of heb je nog andere tips voor de aankomende residenten?
‘’Dit is gewoon een levensadvies haha. Ik zou de residenten vooral aan willen raden om jezelf echt vrij te spelen. Ik heb zoveel mogelijk mijn agenda leeg geveegd, maar dat is niet helemaal gelukt. Achteraf wilde ik dat ik daar strenger in geweest was. Dat zou ik elke resident ook gunnen. Zorg dat je echt zoveel mogelijk tijd hebt voor je proces.’’
Dat is een mooie! Waren er dan nog meer dingen die je uiteindelijk had willen doen tijdens de residentie? Heb je het idee dat je alles er uit hebt kunnen halen?
‘’Nou had ik toch nog bijna elke dag een afspraak. Ik had het wel gewild dat ik echt meer hele dagen had, dat had ik nog wel interessant gevonden. Het was me ook niet gelukt om helemaal een bandje bij elkaar te krijgen voor deze week, dus heb wel wat momenten dat ik met vrienden nog muziek maak, maar het is me niet gelukt om een hele band zo even op de korte termijn bij elkaar te brengen. Dat had ik ook nog wel leuk gevonden, want de ruimte is groot genoeg om een band in kwijt te kunnen!’’
Wat ga je in de toekomst doen met het gemaakte werk?
‘’Het is een rockopera, dus wat ik heel graag wil, is een plaat hiervan maken en met een boek erbij. Dat wordt dus nog heel wat werk. Maar, het lijkt mij heel leuk om gewoon een aantal liedjes hierbij op te nemen en dus ook een boek te schrijven over het fictieve plaatsje waar dat Chinese restaurant zich bevindt.’’
Het werk kunnen we dus voorlopig nog niet zien. Dat gaat waarschijnlijk nog wat tijd kosten. Maar waar kunnen we het proces in de gaten houden? Waar kunnen we je online vinden?
Ik zit op Facebook en op LinkedIn en dan typ je gewoon Wibo Kosters in en dan vind je me. Als je daar een verzoekje stuurt, dan ga ik daar wel op in.
Wibo Kosters was de vierde resident van deze editie van De Ruimte. Komende weken komen er meer interviews met residenten van De Ruimte online. Naast dat zij de fysieke ruimte krijgen voor een kunst residentie, geven wij ze ook online ruimte door samen het gesprek aan te gaan over de residentie. Wil je op de hoogte blijven van de residenties? Of wil je meer beeld bij het verhaal? Check dan @deruimtedeventer op Instagram en Facebook!
Geschreven door: Lisa de Wildt
