19-12-2024 – Het is de laatste residentie van 2024, en natuurlijk kunnen we dat niet onbesproken laten! Misschien heb je het al kunnen zien aan de fotoflitsen die in de Nieuwstraat te zien waren want Viorica Cernica heeft De Ruimte drie weken lang omgebouwd tot haar eigen fotostudio:
‘’Ik ben Viorica Cernica. Ik ben fotograaf en beeldend kunstenaar. Door het jaar heen doe ik voornamelijk commerciële fotografie. Maar, het liefst neem ik ook de tijd om vrij werk te maken en daarom zit ik hier! Fotografie is sinds mijn zestiende een hobby. Maar, ik doe het pas sinds 2016 professioneel.’’
Viorica was bijna elke dag aanwezig in De Ruimte. Vaak was ze er dagdelen voor afspraken om mensen te fotograferen, maar het een en ander aan computerwerk heeft ze toch thuis gedaan. Ondanks dat ze een eigen studio heeft, wilde ze graag resideren in De Ruimte:
‘’Ik wilde graag vrij werk maken. Ik heb een eigen studio en dit had ook eventueel in mijn studio gekund, maar het werkt natuurlijk als een stok achter de deur om echt hier te zijn en afspraken te maken. Je gaat hier niet de sleutel van krijgen en drie weken niks doen natuurlijk.’’
Wat heb je allemaal gedaan tijdens je residentie?
‘’Ik heb heel veel dingen gedaan. Ik zei net tegen iemand dat ik het een soort speeltuin vond, want ik had alle vrijheid. Ook had ik geen opdracht om iets te doen met De Ruimte zelf, dus heb ik portretten gemaakt. Trouwens, ik heb toch wel iets met De Ruimte gedaan: ik heb een dag voorbijgangers gefotografeerd.
Je werkt veel met series en je had het tijdens de kennismaking ook over fotoseries. Ben je tijdens de residentie vooral bezig geweest met een serie, of meer met enkel werk?
‘’Voordat ik hier kwam, had ik bedacht om een serie te maken, maar net voordat ik begon bedacht ik dat ik vooral wil experimenteren met licht met het menselijke lichaam. Ik doe heel veel in opdracht. Dat is vaak voor een klant of voor een doelgroep. En dan heb ik minder keuze in de uiteindelijke fotoselectie. Wat ik nu wilde, is meer werk maken dat een weerspiegeling is van mij. Het is ook echt een samenwerking tussen mij en de geportretteerde. Je ziet van mij net zoveel terug op de foto’s als van degene die voor de camera’s staat.’’
Heel persoonlijk dus. Hoe zie je dat dan terugkomen in de foto’s die je maakt?
‘’Ik denk ook heel erg in de beeldkeuze. Als ik iets vrij maak, dan heb ik alle ruimte en kies ikzelf alles. Ik denk ook dat je wel veel meer serieuzere foto’s zal terugzien, meer dan in mijn commerciële werk, ook in de belichting. Ik hou wel van wat artistiekere en wat dramatischere belichting, wat niet altijd te pas komt in mijn normale opdrachten.’’
Je hebt dus veel kunnen experimenteren tijdens je residentie, is dit heel anders dan je normale werk?
‘’Nou ja, ik denk dat commerciële opdrachten vaak wat lichter zijn en ik denk dat mensen niet altijd zo zijn. Daar geloof ik niet in. Ik denk dat mensen ook een somberdere kant hebben, of wat serieuzer en dat wil ik ook laten zien. Zelf ben ik niet bang om mezelf zo te portretteren, maar veel mensen zijn dat wel. Ik vind het leuk om mensen hiervoor te vragen waarvan ik denk: jij ziet dit hetzelfde, of jij staat hier voor open. Ik heb dus gedacht aan mensen die ik kende, die niet per se alleen maar een interessant hoofd hebben en die niet bang zijn voor een wat zwaarder portret.’’
Meestal ben je in je studio bezig met fotografie, nu was je in De Ruimte. Wat maakte deze residentie zo bijzonder voor je? Was het anders dan werken in een studio?
‘’Ik vond het veel vrijer dan hoe ik normaal te werk ga, ook in mijn studio. Er was genoeg ruimte, ik voelde me verplicht om hier te zijn en verder wilde ik alles vrijlaten. Ik heb heel veel gespeeld en zonder plan gewerkt.’’
Mooi! Zijn er nog opvallende dingen gebeurd?
‘’Nou, ik heb dus wel wat mensen van straat geplukt. Dat was ook mijn idee in eerste instantie. Ik wilde ook in de stad zitten omdat je daar natuurlijk voorbijgangers hebt en dat waren wel leuke ontmoetingen. Ik heb het op een gegeven moment wel losgelaten, omdat het uiteindelijk veel tijd kostte maar dat is wel het leuke aan in de stad zitten. En natuurlijk meer ruimte, dat vond ik echt heel fijn.’’
Wat was je meest bijzondere model? Als antwoord hierop denkt Viorica direct hardop terug aan de twee dames die aan de start van haar residentie binnen kwamen lopen:
‘’Ze waren heel mooi, al had ik mij van tevoren voorgenomen om niet alleen maar mooie mensen te fotograferen, maar ik vond dat ze een heel mooie verhouding tot elkaar hadden. Dat vond ik heel bijzonder om te fotograferen.‘’
Voorlopig is Viorica nog niet klaar met het selecteren, bewerken en delen van de berg aan beelden die ze heeft gemaakt. Veel foto’s schieten is dus zeker gelukt in drie weken tijd! Ondanks drie productieve weken, zijn we benieuwd: waren er nog meer dingen die ze had willen doen tijdens haar residentie?
‘’Ik heb een begin gemaakt aan twee series. Een abstracte serie maken was eigenlijk mijn plan, maar ik vond dat uiteindelijk te geforceerd. Ik heb een begin gemaakt, maar daar ga ik mee verder in mijn eigen studio in het komende jaar. En, ik ben begonnen, of ik begin morgen met een serie voor Bureau de Werkvloer. Dat is voor een stichting die Nederlandse lessen voor vluchtelingen en statushouders doet. Dat is ook iets wat ik ga blijven doen als het goed is. Morgen mogen de eerste langskomen en daarna kunnen ze naar mijn studio komen.’’
En dan kunnen zij hier komen om zichzelf op de foto te laten zetten?
‘’Ja, ik ga een serie met hen beginnen, daarvoor komen ze morgen. Ik vind het wel fijn om dat gecomprimeerd te hebben, een dag om al mijn aandacht aan een serie te geven, en daarna kunnen ze mij bellen.’’
De foto’s worden straks allemaal bewerkt. Als die allemaal bewerkt zijn, wat ga je dan doen met het gemaakte werk? Kunnen we het online vinden of ook offline?
‘’Ik denk dat de beelden voornamelijk digitaal, op mijn website en mijn Instagram, voorbij zullen komen. Maar, ik denk dat van de serie met de dansers, dat ik daarvan wellicht iets ga afdrukken in de toekomst. Dat zijn wat abstracte beelden geworden en die zouden ergens kunnen hangen. Ik denk van portretten van iemand, dat je dat niet zo snel in je eigen huis zou hangen.’’
Klopt het dat je hier nog iets gaat organiseren?
‘’Ja, als afsluiting heb ik stadsdichter Martin Knaapen en mijn man die van Voltmeister is, uitgenodigd om hier samen een voorstelling te geven. Martin heeft een aantal gedichten uitgezocht en Rikkert gaat met zijn modulaire synthesizers ter plekke muzikaal de muzikale begeleiding voor Martin maken.’’
Wat is de reden dat je dit doet, het organiseren van een afsluiting?
‘’Omdat we geen afsluiting hadden. Dat was de vorige keer, bij de vorige editie van De Ruimte wel. Het was voor mij te kort dag om iets af te drukken, maar ik wilde toch een soort afsluiting organiseren. Al kan ik dan niet dan mijn werk tentoonstellen, dan vond ik het leuk om gebruik te maken van De Ruimte en iemand anders een podium te geven.’’
Bedankt voor je antwoorden! Om de traditie even voort te zetten: heb jij nog tips voor de volgende residenten?
‘’Nou, ik zou gewoon volop genieten en maak gebruik van alle tijd en van wat je hier hebt. Ik vond het echt, zoals ik zei, een stok achter de deur om hier te zijn. Het is uiteindelijk werk dat ik ook in mijn eigen studio had kunnen maken, maar zo werkt het dat je toch gemotiveerd bent om aan het werk te gaan.’’
Dan nog één laatste vraag: waar kunnen we je werk online vinden?
‘’Op mijn website: www.vioricacernica.com of via mijn Instagram, ook onder mijn eigen naam: @vioricacernica‘’
Viorica Cernica was de vijfde resident van deze editie van De Ruimte. Ook in 2025 zullen er nog meer interviews met residenten van De Ruimte online komen te staan. Naast dat de residenten de fysieke ruimte krijgen, geven wij ze ook online ruimte door samen het gesprek aan te gaan over de residentie. Wil je op de hoogte blijven van de residenties? Of wil je meer beeld bij het verhaal? Check dan @deruimtedeventer op Instagram en Facebook!
Geschreven door: Lisa de Wildt
